Dit wordt een wandel logje. Langzamerhand zullen er foto’s bijkomen.
Eerst een stukje terug in de tijd. Het is 1996 ik ben net bevallen van een mooie zoon en zit trots op een gezellige verjaardag. De omloop was net geweest en uit gekheid zei ik dat ik ook wel 110 km kon lopen. Iedereen lachen: Jij?
Dat liet ik me geen twee keer zeggen en het trainen begon. Vele mooie tochten waren een begin van een fantastische vrije tijdsbesteding. Het leuke is dat ook mijn DH had bedacht me te doen, dus we trainde samen. Het mooie van lopen is dat je makkelijker met elkaar praat over leuke, gekke, spannende, zorgelijke ja eigenlijke allerlei dingen bespraken we tijdens zo’n wandeling.
De omloop is een wandeltocht om het eiland heen. 21 jaar geleden begonnen als een grapje door een paar enthousiaste mannen. Nu een goed georganiseerde tocht met een aantal goede doelen.

En dat jaar er op liep ik weliswaar niet vanzelf maar met mijn kiezen op elkaar weer de 110 km uit. Wat was ik trots op mezelf en voorgoed besmet met het loopvirus!
Het jaar erop liep ik hem wederom uit. Daarna zou mijn DH proberen mijn kunstje na te doen. Ik zou hem verzorgen. Tsja totdat ik aan de start kwam, het bloed kruipt waar het niet gaan kan en met rugzak op ging ik van start….. Helaas na 45 km zag ik mijn auto staan en gaf de pijp aan Maarten. Eenmaal in de auto had ik al spijt dat ik was gestopt…
Daarna werd een buurman enthousiast, niet voor de hele loop, maar inmiddels was er ook een mogelijkheid om in estafettevorm te lopen. Met drie mensen ieder een stukje lopen. Helaas vielen de heren bij mijn stukje in slaap en lip ik de rest maar in mijn eentje…
Dan is het 2007 een voor mij bijzonder jaar, spontaan besluit een dierbare vriend om met deze tocht mee te doen. Zijn zoon loopt met mij mee in estafettevorm. Onze vriend loopt dapper 55km, moe maar voldaan haakt hij af. ( nu ben ik alleen nog maar trotser op hem!) Wij lopen met zijn drieën de tocht en vinden het weer gezellig.
De laatste estafette liep ik wederom met 2 mannen. “s avonds loop ik mijn gedeelte en wat is het bijzonder om vanuit een ziekenhuis bed aan te worden aangemoedigd door iemand die probeert te overleven van de chemo.
Het lijkt wel alsof we vleugels hebben en we komen als eerste aan.

En dan nu 2010, de organisatie besluit dat je nu ook de halve omloop mag lopen. Ik ben direct enthousiast, train geen klap en samen met (schoon) zoon en vriend gaan we van start. De omloop laat me terug buitelen in de tijd. Het doel van mijn meedoen is de st Ambulancewens. EN niet voor niets. De vriend die mij de keer ervoor vanuit zijn bed aanmoedigde loopt nu in mijn gedachten mee. Vele stappen en moeilijke momenten voel ik dat hij er is en me aanmoedigt echt vol te houden.

En zo loop ik ook dit jaar weer de omloop van Goeree Overflakkee. Ik geniet, ook als barst ik nu van de spierpijn (tsja niet trainen hè?) En volgend jaar? Ben ik er weer bij, dan weer voor de hele 110 km eindelijk heb ik weer een maatje gevonden, ik ga trainen en ga er weer voor….

Zo de eerste werkdagen zitten er weer op. Oftewel de luxe van het niks doen is voorbij. Wat heb ik genoten van deze vakantie. Iedereen vraagt je het hemd van het lijf waar ga je heen, welk land, welke camping enzevoort…Nou deze dame ging gewoon naar haar eigen huis, haar eigen tuin en vooral haar eigen bedje. Maar ook 3 dagen voor het eerst samen met alleen mijn DH naar de Achterhoek…Wat genieten weer, ongedwongen, tijdloos en onze been lees kuitspieren oefenen.

We zaten in een heerlijke B&B in Didam, met een tuin zo groot!

Elke avond gingen we een rondje tuin doen, de huis egel is helaas niet op de foto gekomen maar met een drankje en een kaarsje was het genieten.

Helaas toen we naar Kleve gingen was de quiltwinkel gesloten. Het regende dat het goot en DH stapte dapper voort naar een andere wijk waar haar huis is…..

Gelukkig had ik in Huissen mijn slag reeds geslagen en een vakantie dienblaadje met heerlijke stofjes opgedaan.

Op quiltgebied heb ik de Double weddingring weer opgedoken onder uit mijn voorraadkist. Naaimachine op tafel en ratelen maar. Binnenkort hebben we met onze quiltgroep een UFO dag, ik heb al aangekondigd dat deze quilt nou maar eens af moest……

Zaterdag zal ik het luie zweet van  afgelopen weken er eens goed uitlopen. Oftewel ik ga mee doen met de halve omloop van Goeree Overflakkee. link

Een mooie tocht langs de buitendijk van ons eiland. Ik vertrek vanaf Port Zelande, via de Slikken, Herkingen en Oude-TOnge naar Ooltgensplaat. Inmiddels heb ik als 6x mee gedaan, waarvan 2 x de totale 110 km, 1x de eerste helft van de tocht en 3x in estafette vorm gelopen. En nu dus de andere helft van ons eiland….

Vannacht bijna geen oog dicht gedaan,nog 8 uurtjes moest ik werken en dan…..eindelijk vakantie. Wel 3 weken liggen er voor me..

Deze week begon weer zoals gewoonlijk erg hectisch na een verjaardag op zondag, wat errug gezellig was! Eigenlijk veel te laat in de auto…Normaal rij ik vanaf Mijdrecht naar Middelharnis 5 kwartier, appeltje  eitje, oftewel kat in het bakkie….Nou niet zondag. Naar Woerden is het afzien, ik kijk reikhalzend uit naar de SNEL weg. Na een stijf kwartiertje ben ik er… De eerste paar kilometers niks aan de hand, oké een beetje slingeren over de aangegeven wegen, maar een kniesoor die daar op let. Nee, dan Bodegraven..we worden allemaal netjes van de weg afgeleid. Keurig naar jawel de N11. Ik nog optimistisch denk:” Oh gelukkig mag ik hier 100 en ik ga er zo af dus het komt goed….”

Nou na 10, 20, 30 km werd ik steeds ongeduriger, in plaats van naar Rotterdam ga ik naar Leiden. Ik baal als een stekker, hoe hoger ik kom hoe meer stoom uit mijn oren.

Gelukkig bij Den Haag weet ik het tij te keren, maar dan ben ik al 3 kwartier verder dan gepland, met nog weer 5 kwartier voor de boeg. Doodmoe stap ik om 24 uur in mijn bed….

Maandag dacht ik lekker werken. En ja dat lukte prima, overdag niks aan ut handje. De avond valt en samen met DH kijken we wat we willen zien op de tv….dan gaat de telefoon..of we direct bij oma komen het is niet goed. De adrenaline spuit uit ons lijf en we zijn razendsnel bij oma. We schrikken en ondanks dat alles goed afloopt slapen we die nacht heel onrustig…..

De dinsdag verloopt gelukkig kalm, ondanks de tophitte waar ik ineens toch wat kriebelig op reageer ga ik lekker afkoelen in de bieb. Margrietje, stoeltje en vooral effe geen kids.

En dan vandaag, ik werk hard alsof de dag daar sneller van om gaat. Maar na 8 uurtjes zwoegen zit ik nu heerlijk in ons prieeltje..De vrijheid loert en wenkt naar me… Morgen nog huishoudelijk me uit leven maar dan zalig niksdoen…

Iedereen vraagt en waar gaat de reis heen? Hoe leg je mensen uit dat mijn bedje het lekkerste bedje is? En hoe vertel ik dat ik het heerlijk vind een beetje rond te keutelen in mijn vertrouwde omgeving? Wat dacht je van onze eigen douche? Nee voor mij geen spanning en sensatie, maar gewoon rust! Beetje quilten, beetje fietsen, wandelen en vooral bijkomen!

Het heeft lang geduurd, maar hier ben ik weer. Sinds de laatste krabbel is er veel gebeurd. Ik werk weer in mijn oude vak als diabetesverpleegkundige, wat aanvoelt  als fietsen, dat verleer je ook niet… Alleen nu geniet ik en doe elke dag netjes de deur achter me dicht, zowel op de heenweg als op de terugweg!

Ook leer ik meer en meer dingen los te laten, of durf heel soms zelfs om hulp te vragen. Wie had dat kunnen denken?

Tsja en dan quilten…ook daar ben ik nog altijd lekker druk mee. En om een nieuwe periode in te luiden ben ik opnieuw begonnen met mijn SBS quilt. Nu in zachtere kleuren, ipv rood, wit en blauw.

Voor de rest hou ik het nog rustig, probeer niet meer als een idioot van alles op te pakken en dus uiteindelijk niks af te maken…

Zo kom ik langzaam weer terug op ut honk

Een kind wat lacht,

een opmerking zomaar her en der

een moment waar je op wacht

Een klein straaltje zon door de ruit

een spelletje, een lekker bakje..

Een hapje van wat fruit

En hop, daar komt hij zijn bed nog uit.

Arm in arm op pad..

Mijn God wat kun je van een mens houden

Wat is het moeilijk om een mens los te laten

Ik bid om de mooie momenten vast te houden in mijn hart

Ik bid voor kracht voor het gezin van onze vriend

Ik bid voor Gods Genade voor Henk

Henk wel thuis, het ga je goed.We houden van je!

Ter herinnering aan een dierbare vriend, 21-01-2010

Even terug in de tijd.......

.....de was aan de lijn..

...het wordt hopelijk dinsdag een Bargello....

Het was me weer een weekje wel..Eerst maandag naar “mijn” stad Utrecht. Ik ben weliswaar in Woerden geboren, maar Utrecht is de stad waar ik volwassen werd. Waar ik als kind al vele voetstapjes zette. Waar ik terwijl ik verpleegkundige trachtte te worden uit ging, verliefd werd, rondstruinde, tranen liet en gelukkige tijden beleefde. Zo ook deze maandag. ik stapte letterlijk terug in de tijd. Via Janskerkhof ( het parkeren leerde me dat ik echt een provinciaaltje ben geworden) naar Graaf Floris. Een brede lach op mijn gezicht om de hele dag niet meer te verdwijnen. Wat wil je na zo’n ouderwetse appelbol en kopje koffie. Ik heb er al vele vele gegeten, maar deze was wel heel erg lekker! Daarna op naar Broese de boekhandel. Anderhalf uur later stond ik verbaasd buiten, ik was geheel de tijd vergeten. Ik dwarrelde over de lijnmarkt, langs de Vlijt ( wat nu een sieradenwinkel is) naar Dille en Kamille, over het Wed (Opoes Eethuis bestaat nog) Op naar Dikke Dries, via het Neude naar de Oude Gracht en dan de Zakkendragerssteeg. Verbaasd plof ik neer in de Zakkendrager, wat was het veranderd. Een kopje soep zorgt ervoor dat ik er weer tegen kan. Nu op naar de HEMA, langs van Speelklok tot Pierement naar de Cocon. Ik smelt van de mooie, mooie jurken….

Ik was in Utrecht omdat een softbalmaatje hier naar haar studie moest. Ze heeft haar been gebroken en ik fungeerde als taxichauffeur. Eenmaal op haar kamer op de Uithof zie ik het UMC, hier liggen minder mooie herinneringen en toch…..

Zo rolde de week verder door. Langzamerhand wordt het voor onze jongste weer een verschrikkelijke tijd. De tijd van Sinterklaas ook al doen wij er hier thuis zo min mogelijk ruchtbaarheid aan geven zorgt voor veel onrust. Ook op school neemt de spanning toe, meer repetities, meer verwachtingen en dus meer ruzies, onduidelijkheden, veiligheid zoeken en een hoofd vol….. Wij proberen hier tussendoor te laveren, duidelijkheid scheppen waar we kunnen. Vooral rust houden waar de onrust toeneemt. Heel soms wilde ik dat ons kind een winterslaap kon houden om in maart of zo te ontwaken…

Dan is handwerken voor mij een prettige uitlaatklep. Ik deed weer van alles. Zoals jullie zien kwam er een klosje uit de lapjesdoos. Als ik een reisje langs de mede blogsters deed wist ik weer o ja….

Vanmiddag heb ik mijn hexagonnen quiltje met de micro stich bewerkt. Hij kan nu gequilt worden. Af en toe doe ik een steekje aan de levensboom, heel langzaam vordert het quilten.

Maar dan zien jullie de was hangen van nieuwe lapjes. Allereerst was ik gisteren geschokt. Op de Krea Doe waar ik heerlijk heb rondgestruind zag ik een quiltwinkel. Ik had nog lapjes nodig en daar waren er genoeg. Ik zocht samen met mijn mannen( DH en DS) een mooie combinatie uit. Toen gebeurde het, verbijsterd zag ik toe hoe mijn lappen werden gescheurd. Ik, niet bij machte iets te zeggen zag dit met lede ogen aan. Ik bedoel ik heb echt wel wat met lappen zeker als het voor het quilten is. Bovendien de rafels hingen er in no time bij. Misschien had ik alles moeten laten liggen, maar dat wilde ik DS niet aan doen. Voor hem ga ik een quilt maken, vandaar…. Ik heb de lapjes nu gewassen, ik bezie de randen met argwaan, ze lubberen en daarom wil ik liever niet dat er wordt gescheurd….Maar goed morgen strijken en dinsdag mag het mee om de Bargello techniek mij eigen te maken. In ja wel…Woerden. Even terug naar mijn roets en na al het werken bijtanken achter de naaimachine…

Zo was het een weekje van verleden (Utrecht) heden( mijn mooie klosje) en toekomst ( een  Bargello) De toekomst zorgt vast voor nog genoeg logjes….

Dag kleine vlinder,

Fladderend van boom naar boom.

Soms kom je in mijn gedachten,

Verdriet, pijn en angst

Maar jij laat mij dan weer zien

De waarde van dit leven.

Dag lieve kleine vlinder

fladderend van boom naar boom…..

(speciaal voor Jelena Groen 27.4.1995-10.11.2004)

Het was weer eens een druk weekje. Ik nestel me helemaal in mijn werk en  langzamerhand weet ik wat er van me verwacht wordt. Soms is het lastig om te merken dat ik dingen niet weet of kan. Maar ik probeer geduld te hebben met mezelf… Natuurlijk is het wel lastig je sociale contacten op peil te houden, al doet niet iedereen daar moeite voor naar mijn kant

dus  dat is  geen hoofddoel momenteel….

Gelukkig heeft mijn creativiteit niet te lijden en kan ik weer wat mooie foto’s laten zien. Helemaal boven aan zien jullie

een voor mij echte schat van een rommelmarkt bij de kerk. Normaal struikel je daar over de mensen, ik moest wel lachen dat mijn DS opmerkte; ” ‘t is niet druk

mam ze hebben ook hier last van de crisis!”

Rechts boven zien jullie mijn brei/vilt werkje. Het is een grappige sjaal geworden en ik hoop volgende week bij de crea doe in Utrecht nog zo iets op de kop te tikken! De armband volgt volgende week…

Links onder zien jullie mijn Levensboom. Zoals jullie misschien nog herinneren heb ik deze bij Dorry gemaakt. Bij mijn vriendin hangt deze al te prijken aan de muur. Na een avondje bij haar thuis, dacht ik er weer aan. En ja het weer is koud genoeg om deze heerlijke quilt op de knieën ter hand te nemen.

Als laatste zie je een brödelwerkje. Het worden sokken. Echt  zo’n werkje wat ik mee kan nemen. Het was al in Mijdrecht ( geen pen verder gekomen )In Oude-Tonge ( veel pennen verder..) en in het ziekenhuis in de beroemde wachtkamer ( 1 pen verder)

Ondertussen kijk ik uit naar volgende week. Maandag naar Utrecht om iemand naar de universiteit te brengen en dan zelf heerlijk  terug mijmeren over de grachten…koffie bij Graaf Floris….de grote boekhandel…..etc etc etc…en het leuke is na een paar dagen hard werken mag ik zaterdag weer naar die geweldige stad. Dan naar de Crea Doe..

Maar eh..nu eerst weer mijn handwerkje in de hand want eh… tijd is….

Ik hoor jullie denken: “Hallo het is nog geen sinterklaas!”

Oké, jullie hebben gelijk, maar terwijl ik hier zit, suist de wind langs het huis, de regen striemt tegen het raam en de haard brand zachtjes onze voorraad houtblokjes. En ineens is het er weer dat knusse knutselgevoel. Ik denk als je hier boven kijkt je direct begrijpt wat ik bedoel….Lapjes, draadjes en patroontjes slingeren  rond op mijn favoriete plekje. Allereerst moest ik mijn huiswerk doen en ik  maakte 2 siggies. ( of zijn het nou siggys?) Eentje ging naar Anita Ameling en eentje ging helemaal naar Noorwegen. Wat ik niet laat zien is mijn werkje amicorum. Speciaal voor Joke uit Zweden…

Daarnaast kocht ik op de handwerkbeurs een wollig werkje. Het breien is niet moeilijk als je recht toe recht aan kunt, maar nu moet ik gaan vilten….mmmmm ik moet nog maar eens zien of dat wat wordt. Mijn mede huisgenoten hebben al eens meewarig een blik geworpen op die rare stukjes breisels.

En toen gisteren een dagje Biggekerke. Weer was er een gezellige dag georganiseerd. Als altijd ga ik in mijn eentje op pad. In de wetenschap dat met een club gelijkgestemden ik zo aanspraak heb. Ik weet nog goed dat ik de eerste keer aankwam bij het gebouw. Ik zag een grote groep vrouwen en dacht oeps….zal ik maar omdraaien…gelukkig toen heb ik dat niet gedaan en ook nu heb ik binnen de kortste keren aanspraak met…….jawel een bekende notabene. Ook Annie Lambrechts is van de partij en we keuvelen heerlijk over onze gezamelijke hobby. Zij heeft haar antieke quiltrand meegenomen. Prachtig om te zien, zeker omdat ik bekende stofjes weer terug zie…Ik had mijn hexagonnendekentje mee willen nemen, maar ik had geen leuke achtergrond . Ook twijfelde ik erg over hoe te quilten..Nog steeds weet ik het niet, maar een mooie achterkant heb ik nu wel, dus de rest komt ook wel..( hoop ik)

Met de rest van de dames is het goed toeven. We starten ons ochtendwerkje. Je ziet het werkje naast mijn breisel liggen, het zijn heel toepasselijk herfstblaadjes en bij de aanwezige winkel quiltshop Leur koop ik een bijpassend lapje als achtergrond. Tsja en dan kom je van zelf op de vraag: “waar ben jij momenteel mee bezig?”  :-)

Ach ja de UFO’s hebben het in elk huis erg goed zullen we maar zeggen….plots laat ik uit mijn mond vallen dat ik altijd nog graag zou gaan kantklossen. Al een aantal jaren verzamel ik de benodigdheden bij elkaar. Een leuke bezigheid en als je zo een paar jaar bezig ben, vallen de kosten ook wel mee..

De dame naast mij veert omhoog…”eh jij wil graag gaan kantklossen?’ Eh..maar heb je al een kussen? Nee die ontbreekt dus aan mijn collectie. En joepie de joepie aan het eind van de dag heb ik niet alleen een heerlijke stukje zelfgebakken appeltaart met een bakje koffie met liefde maar ook een prachtig groot en een schattig klein kussen om te kantklossen. De koning te rijk rijd ik naar huis. Mijn dag kan niet meer stuk. Kijk dat zijn nou de krentjes uit de pap voor mij.

Dus wind kom maar op! En regen, je doet me niks! Ik zit hier heerlijk huiselijk te zijn en ik beloof hierbij plechtig dat ik weer eens op visite ga bij de diverse logjes op zo’n druilerige zondag

tot logs!!!